De MRI-scan in. Eng of valt het mee?

Ik zag er tegenop als een berg. Niet alleen dat je een buis wordt ingeschoven en zeker een half uur doodstil moet blijven liggen, maar ook omdat ik toch wat claustrofobische neigingen heb. Maar ik heb geen keus en ik bijt door de zure appel heen. Dus: op weg naar het ziekenhuis. Samen met mijn  vrouw. Als belangrijke steun.

 









Wikipedia

Wanneer ik aan de beurt ben, word ik vriendelijk ontvangen, wordt uitleg gegeven en een infuus aangelegd, zodat de contrastvloeistof tijdens de procedure kan worden ingespoten. Dat gebeurt heel plezierig waardoor de spanning flink afneemt. Dan komt hét moment. Ik word de buis ingeschoven en even voel ik een lichte angst opkomen, maar die verdwijnt als sneeuw voor de zon als ik aan het eind van de buis weer licht zie. Mijn hoofd steekt een beetje uit de buis en ik zie een verlichte kamer. Zo moet het wel lukken, denk ik. Ook heb ik nog een ballonnetje in m'n hand gekregen, waarmee ik de medewerkers kan waarschuwen. 

Ik heb een koptelefoon op gekregen omdat de scan heel veel lawaai maakt. Nou, het is oorverdovend, zelfs met de veilige koptelefoon op. Het lijkt wel of ik midden in een timmerfabriek lig. De meegenomen CD kan ik nauwelijks horen en harder zetten zal weer teveel lawaai van de CD geven. Ook hoor ik het onder me brullen van het harde gestamp van het apparaat. Maar ik voel me helemaal op m'n gemak en ben eerder verbaasd dat er zo ontzettend veel lawaai is. Halverwege het onderzoek hoor ik de zuster zeggen dat we op de helft zijn en dat ik het `hartstikke' goed doe. Dat geeft de burger moed: ik ben al op de helft en het gaat goed. Nog even en ik word weer de buis uitgeschoven. En dat gebeurt.

Achteraf is het mij allemaal erg meegevallen, niet in het minst door de prettige begeleiding van de medewerkers. Zij zijn essentieel voor het welslagen van een MRI-scan onderzoek.

Het onderzoek vond plaats in het Refaja ziekenhuis in Stadskanaal.

Wilt u weten wat nog maar een MRI-scan is? Klik dan hier.